Een parodie op “Quelque chose en nous de Tennessee” van Johnny Hallyday, om nog maar eens te onderstrepen dat het met de Waalse cinema WEL goed gaat. Zeker de moeite waard, de tekst verschijnt als ondertitel dus het is makkelijk te volgen.
En omdat mijn baas bij Wallimage hierdoor waarschijnlijk deze blog ontdekt: en, waar blijft mijn kopietje op DVD?!
Jawel!
Het zijn drukke maanden geweest, dat kan ik U wel vertellen. Vandaar een update in de vorm van een lijstje, voor die ene ziel die hier misschien nog eens langskomt…
En hoe gaat het met U?
Gans die poststaking begint mij verdomd de voeten uit te hangen. Vandaag, op woensdag 30 mei, kreeg ik net de Knack van vorige week binnen. Die van vandaag? Nog niet gezien.
Wat natuurlijk wél toekomt, zijn de foldertjes van het Rassemblement Wallonie-France, een bende zeikerds die denken dat Wallonië beter bij Frankrijk zou horen, omdat De Gaulle eens gezegd zou hebben dat de Walen welkom zijn. En wel nog enkele andere redenen, maar die zijn al even goed.
De titels op hun drukwerk? Flandre indépendante… Fin de la Belgique. Quel avenir pour la Wallonie? La Wallonie Flamande? Non merci! Et pourquoi pas la Wallonie avec la France?
(vrij vertaald: Vlaanderen onafhankelijk… einde van België. Welke toekomst voor Wallonië? Vlaams Wallonië? Nee dank u! Waarom Wallonië niet bij Frankrijk voegen?)
Enkel die titel alleen al zegt zeer veel over hun kunne. Emigreren klinkt nooit zo goed als wanneer ik zo’n idiotie lees (ze moesten ze eens met die van het Vlaams Belang opsluiten, en hen dan een wapen of twee geven).
Ah, gelukkig hebben ze geen been om op te staan, en is het allemaal veel geblaat en weinig wol.
Over nieuws gesproken, weet er iemand waar Smiling Cobra naartoe is?
Voor het eerst in jaren heb ik me dit jaar niet beziggehouden met aprilgrappen. Niet dat de lust me volledig ontnomen werd, maar gewoon omdat de juiste inspiratie er niet was.
Ik heb namelijk een favoriet slachtoffer voor zo’n acties, en dat is mijn mama.
Ze is er al eens ingetrapt dat ik tijdens de Paasvakantie niet van kot zou terugkomen maar samen met een kotgenoot naar de Turkse bergen zou vertrekken naar zijn “familie” (”maar, maar, en kende gij die mensen dan?), dat mijn kat *net* in het drukke Brusselse verkeer gesprongen was, dat ik op unief buitengegooid was en nog wat andere verzinsels waar ik nu niet direct op kan komen.
Maar gisteren zag ik het gewoon niet zitten. Ik zou al met iets fameus moeten afkomen dat ze er in zou trappen, en hoewel ik een meer dan uitstekende actrice ben (met haar dan toch), zag ik het toch niet zitten. Er is momenteel niet veel dat ze zou geloven en ik vind bovendien dat aprilgrappen niet gemeen mogen zijn, wat de keuze natuurlijk beperkt.
Ah, nu heb ik weer een volledig jaar om inspiratie op te doen.
(De grap van het RTL-TVI journaal, waaruit had moeten blijken dat men vanaf nu met een helicopter over de gemeentes zou vliegen tijdens mooi weer, om in de gaten te houden wie er een barbecue hield en die persoon dan te belasten volgens de soort vlees/vis die hij grilde, vond ik dan wel weer geslaagd. Ik ben vergeten op welk nieuws de “motorhelm verplicht voor wie in cabriolet rijdt” was, maar die was wel grappig)
Ah, het is elk jaar weer een drama.
Ik houd niet van de zomertijd. Dit kunstmatig opvoeren van de tijd voelt niet natuurlijk aan, want ons ritme ligt dichter bij dat van de wintertijd dan bij dat van de zomertijd.
En toen ons schoonmoeder mij dan nog wakker belde vanmorgen en hoorde dat ik net wakker was, zei ze dan nog “hoezo, hebt ge uw horloge dan geen uur vroeger gezet?”
Jawel hoor, maar mijn lichaam luistert niet per sé naar dat uurwerk. Vooral omdat ik op $#^$& zondagmorgen geen wekker zet!
Vanop mijn achterbalkon heb ik een ruim uitzicht op de huizen in de straat die achter ons gebouw loopt. Eigenlijk is het een doodlopende straat, waar nog relatief veel (klein-)kinderen spelen en het nooit erg druk is.
Zo heb ik al gemerkt dat mijn overbuurvrouw van het type huisvrouw is dat om 9 uur ’s morgens haar huis aan de kant heeft (hoe doen die mensen dat toch? Ik ben al blij als ons appartement min of meer aan de kant is door een gedeelde inspanning en het eens gepoetst is om de 14 dagen) en haar soep op het vuur heeft pruttelen, waarna ze ofwel haar stuk van het trottoir aanpakt ofwel samenzweerderig met de andere vrouwen op leeftijd van de straat allerlei complottheorieën staat te ver- en ontkrachten.
Vanmorgen reed ik dus die doodlopende straat in (die ik gebruiken moet om tot bij de garage te komen) en jawel, onze overbuurvrouw stond te keuvelen met een persoon in een zilvergrijze auto die dubbel geparkeerd stond. Ik moest er dus langs rijden in een smalle straat, en mevrouw stond aan de passagierskant met haar rubberen laarzen, schort en bezem. Het was na 10 uur, dus ik neem aan dat ze de straat onderhanden had genomen.
Ze keek mij aan met een zeer argwanende blik, tegelijkertijd haar voeten in de gaten houdend, klaar om mijn auto met haar bezem te bewerken moest ik iets te dicht langs haar rijden. Ik stak echter mijn hand op in een groetend gebaar, vergezeld door een brede glimlach, waarop ze mij spontaan teruggroette en ik snel en veilig langs haar heen kon.
Een gelijkaardige situatie overkwam mij een paar weken geleden, toen ik mij naar de taalles begaf. Daarvoor moet ik door een straat waar het alternerend parkeren geldt, en op die dag had ik vrije doorgang. Aangezien er echter veel meer stagiaires zijn dan er parkeerplaatsen zijn rond het centrum, staat die straat meestal bomvol. En net op dat moment kwam een tegenligger aan, die door de moeilijke draai in de straat zich niet meer bijtijds aan de kant kon zetten. Vanop afstand kon ik zien dat het om een nerveuze dame op leeftijd ging (dames en heren op leeftijd zijn niet te onderschatten gevaren op de weg) en ik deed dan ook wat ik altijd doe in zulke situaties : ik bleef stilstaan totdat mevrouw mij gepasseerd was, wat een vlotte verkeersituatie duidelijk in de hand helpt (maar wat veel mensen niet snappen). Halverwege het traject begon die vrouw echter lichtsignalen te geven, en toen ze me naderde bleek dat het niet om een noodgeval ging, maar dat ze haar dankbare gezwaai en brede glimlach kracht bij wilde zetten. Vriendelijk teruggezwaaid met een even brede glimlach, en ik weer op weg. Ze zag er zeer duidelijk zwaar opgelucht uit, en zo’n behandeling niet gewend.
Is dat nu geen betere oplossing voor al die verkeersagressie? Gewoon de mensen rustig laten passeren (en ik was ook gehaast) zodat iedereen vlot doorkan? Het kost geen moeite, en het is goed voor het humeur.
ps: ik maak wel een uitzondering. Voor al die mensen met een sticker “Opgepast : voorbeeldige chauffeur” op hun achterruit geplakt : leert eerst rijden voor U U allerlei kundigheden toedicht die U niet bezit. Verdorie nog aan toe!
Wel wel, wat een zorg voor niets.
Dinsdagmorgen toog ik dapper op weg op een voor mij nogal vroeg uur, maar dat had dan ook een reden. Ik ben geen ochtendmens, maar omdat mijn lief geen rijbewijs heeft (maar wel mijn oude auto mocht hij het ook halen) en ik wel, breng ik hem ’s morgens naar zijn werk voor 10 uur. Jawel, dat is vroeg.
Op de terugweg maakte ik dus een ommetje langs het politiekantoor. Ik had nog ruim de tijd, maar parkeren is hier in Bergen geen sinecure. Ik vond dan ook geen enkele vrije plaats, en parkeerde dan maar op een plek die voorbehouden was voor dienstvoertuigen. Een vriendelijke agent, net terug van patrouille, verzekerde mij dat dat geen probleem zou opleveren als ik mij snel even zou aanbieden aan het loket. Nu had ik geen geluk, want er waren meerdere politiekantoren in die straat en ik moest op nummer 6 zijn, dus moest ik toch nog op zoek naar een andere parkeerplek.
Na wat ronddraaien in Bergen (ik begin eindelijk mijn weg een beetje te kennen, dank U mama’s gebrekkige oriëntatievermogen) kwam ik dan uiteindelijk op een betalende parking terecht vanwaar ik mij met slechts enkele minuten overschot naar het juiste kantoor begaf.
Daar aangekomen kwam ik blijkbaar terecht op de dienst diefstal, geflankeerd door de dienst narcotica. Een vriendelijke agent gebood mijn zijn kantoor te betreden, alwaar ik aan enige vragen onderworpen werd. Of ik op de hoogte was van de inbraken, of ik er zelf slachtoffer van geworden was, of er iets gestolen was (antwoord : ja, een aansteker toen mijn auto werd geforceerd en uit mijn kelder niets, want daar staat enkel een oude TV staat waarvan we hopen dat iemand er ons ooit van verlost), of ik op de hoogte was van geruchten, wat mijn relatie was tot de leden van de beheerraad en de oude en nieuwe conciërge, etc. En of ik een idee had van het waarom. Natuurlijk heb ik een idee. Dit gebouw is zo lek als een zeef. Iedereen kan er binnen, en meestal verdwijnt dan ook voedsel uit de kelders of wordt er schade aangericht. Je kan het daklozen bijna niet kwalijk nemen dat ze deze kans grijpen.
En zo ondertekende ik mijn verklaring, en begaf ik mij weer naar huis. Burgerplicht vervuld, en hoewel ik dit ten zeerste betwijfel, hoop ik toch dat er snel schot in de zaak komt.
